Skip to content

wij hopen het niet voor jullie

8 mei 2011

Het is niet te verwachten dat mijn lotgevallen niet een regelmatige orde zouden hebben in het geheel der dingen. Feit is wel, dat men zich kan verbazen aangaande een realiteit, welhaast te zwaar om te dragen voor een mens, maar toch van een gehalte, dat weinig vooruitzichten biedt aangaande de vrijheid van het individu en diens financiele betrekkingen. Ik werd gedwongen tot dingen, welke mij feitelijk niet aangingen en naar ik al had beseft was het geheel en al een spel. Thans kom ik tot een punt waarop ik zeg: het valt niet toe aan de mens om te vergeven hetgeen zijn eigen misdrijf zij en zeker niet om goed te maken hetgeen hij niet heeft uitgebracht noch voltooid. Ik kan slechts met bekommernis de situatie, waarin ons land en daarmee het Europese continent verkeert, bezien. ‘De tyrannie verdrijven’, zouden we dat nu niet eens doen? Want het gaat niet aan om zich te vermoeien met de producten van de verbeelding en de voorstellingen van een kleinburgerlijkheid, welke in ons land ongekend is. Hetgeen wij weten van ons land is, dat dikwijls wordt gezegd: dan kom je jezelf wel tegen, en zo ook gelde dat in deze gevallen. Men moet namelijk oppassen, dat de geest van opstand en verzet niet de overhand krijgt over de redelijkheid en de prudentie, aldus houdende in het eigen belang dingen bespreekbaar en creeerende een overlegsituatie.n Men mag vervuld zijn van hoge idealen, maar dat helpt niet tegen de dikbuikigheid van de burgermoraal, die hoe het ook zij van elastiek is en het altijd wint van de door mij vermelde redelijkheid.
Ik weet zeker, dat al hetgeen ik met mijn arbeidzaam leven heb verdiend mij onthouden werd en toeviel aan anderen om van te genieten, en ik ben ervan overtuigd, dat de opeenhoping van kapitaal in die zin tot een situatie zal leiden, waarin geen terug meer mogelijk is. Ook weet ik zeker, dat de berichten voor mij bestemd in andere handen komen dan de mijne en geen enkele autoriteit genieten naar beantwoording. Waardoor ik mij heb laten kwellen is een groep mensen, in de ban van een maf wijf, wier stem ik hoe dan ook nog hoor en die mij slechts gedienstig is in haar medelijdende affecties. Ook werd ik in een ban gedaan door Joannes Paulus II, welke mij slechts te stade is gekomen in tijden van nood. Eveneens, ik weet wel meer, lijdende aan een ziektebeeld, dat  mij weinig soulaas biedt in wat ik zie als mijn taak en mij ten opdracht is, maar helaas, ik moet neen verkopen en zo zij het goed, dat ons land als onafhankelijke eenheid deel uitmaakt van een unie van Staten, die thans toch nog altijd niet aan vormgeving toe is, een doel waarvoor ik mij wil inzetten en dat niet tegen gage of salaris.
Het bestaan immers heeft een eigen ritmiek en souplesse, en het is niet zo, dat ik mij de winzucht ten doel wil stellen, tezeer heb ik dat meegemaakt en eronder geleden, maar wel is het zo, dat ik mij wil scharen onder degenen, die streven naar een rechtvaardiger samenleving, wel wetende dat zulks nimmer in zijn volkomenheid zal kunnen bestaan.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: